royristie.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Roy Ristie's eigen tori
    Ik ben in 1953 te Paramaribo in het Koninkrijk Der Nederlanden geboren. In 1977 streek ik neer in een andere stad van dit koninkrijk te weten Amsterdam.

    In Amsterdam heb ik sinds 1977 gewerkt als audio-visueel voorlichter in het welzijnswerk te Amsterdam Zuidoost, als radio- en televisiemaker o. a. bij Lokale Omroep Bijlmer, voor het programma Zorg en Hoop (NOS), bij Black Star Liner (VPRO). Verder voor STAD Radio Amsterdam, NMO, Holland FM, Veronica, Humanistisch Verbond, AT5 en vele andere media. Van 1981-1983 als eindredacteur van Zjus & Sjow en Blackstage Magazine en directeur/eigenaar van o.a. de reclamebureaus Rostov's Advertising en ProFact. Oprichter van radio Kanarie, radio Kankantrie, Mart, radio Fantazia, MOSA, Radio Fayalobi, FAYA FM, 30 Juni/1 Juli Comité, het Bewoners Netwerk Zuidoost en bedenker van het multi-media concept BRASA PLAZA.
     
    In mijn vrije tijd ben ik lid van het 4 & 5 mei Comité Zuidoost, lid van het Bewoners Netwerk Zuidoost, initiatiefnemer voor een borstbeeld voor Pa Sem, en participeer in vele activiteiten in Amsterdam Zuidoost.
     
    Momenteel ben ik freelance media- en marketingconsultant, en politiek ondernemer.
     
    Voor de lokale verkiezingen op 19 maart 2014 ben ik lijsttrekker voor D66 Amsterdam Zuidoost.
     
    Roy Ristie
    06.4557.9471 - 020.774.8688
     

    Laatste artikelen

    De Nederlandse Publieke Omroep (NPO) heeft zichzelf een ‘nieuwe’ taak opgelegd. Dat valt op te maken uit recente publicaties. Bij mij roept dit meteen de vraag op wat er dan mis was met de oorspronkelijke taak, namelijk een weerspiegeling zijn van onze samenleving via de elektronische media; een afspiegeling van ons geweten. Je kan pogingen doen om ‘de toekomst van ons land te verbinden’, maar als de realiteit van het heden niet tussen de oren zit, zal dat weer blijken een zoveelste onfortuinlijke poging te zijn geweest.

     
    Ik ben bekend met diverse worstelingen om ons steeds diverser geworden land als een normaal en natuurlijk gegeven te ervaren en accepteren. In late jaren 70 en vooral begin jaren 80 - toen de demografische diversiteit nog door sommigen werd ervaren als een noviteit of door anderen als een inbreuk op bestaande waarden van onze cultuur – werden er reeds verwoeste pogingen ondernomen het ‘samen leven’ normaal te laten verlopen. Wie kent de peperdure ééndaagse festivals niet die onderlinge discriminatie moesten beaten. Hip en goed bedoeld, maar die legden nauwelijks zoden aan de dijk. Burgerinitiatieven om het duurzaam samen leven te bevorderen werden met alle gemak van de wereld weggewuifd omdat die niet de nodige politieke exposure op korte termijn zouden opleveren.
     
    De NPO heeft zich nu ten doel gesteld om haar oorspronkelijke functie - als open publieke omroep waarin ruimte is voor diversiteit - in dit jaar nu wat serieuzer op te pakken. “Een diverser geluid te laten horen en meer diversiteit in beeld te laten zien”. De vraag die meteen opduikt is wat ons mediale geweten al die tijd heeft nagelaten te doen. Incidentele acties in de jaren 90 - vanuit voornamelijk migrantenmedia - om meer kleur in de media te bewerkstelligen, werden te soft en naïef ingezet. Het landde niet. Onder meer omdat kleur op zich niet de garantie geeft voor een betere weerspiegeling van diversiteit in al haar gremia en vormen.
     
    Diversiteit is veel meer dan kleur
    Diversiteit is het resultaat van een continu en zeer dynamisch proces dat zich voltrekt ten gevolge van ontmoeting van culturen. Als dat niet kunstmatig wordt tegengehouden vindt het haar weg. In het maatschappelijk verkeer, in het bedrijfsleven, bij de overheid, maar zeker ook bij de media. De publieke media, zoals die voor ons land zijn ingericht, hebben een fundamentele taak. Namelijk één die de samenleving in al haar totale omvang weerspiegeld. In doen en laten, in vorm, tone of voice, accenten en aandachtsgebieden.
     
    Diversiteit is een kwestie van besef
    Zolang we dat niet beseffen, zal elke actie om open deuren wijder te krijgen slechts een cosmetische blijken te zijn en daardoor gedoemd te blijven steken in discussies over die diversiteit. Multiculturaliteit is geen zelfstandig naamwoord, het is een grondhouding.
    Multuraliteit is niet iets dat kan mislukken als taboes en kleingeestig denken plaats zou maken voor realiteitszin. Waarden zijn deelbaar en daardoor continu in beweging. Elke dag vormt in dat opzicht een uitdaging. Wij zijn er allemaal zelf bij. Sterker nog, wij dragen allen daaraan bij. Onze collectieve fiscale verplichting - alléén al - mag daartoe het bewijs zijn.
     
    Traditionele functie publieke omroep
    Onze publieke omroep is van meet af aan zo ingericht dat die dient bij te dragen aan een vreedzame en open samenleving. En niet alleen wanneer er sprake zou zijn van zo genoemde druk op fundamentele waarden, zoals dat in bepaalde kringen wordt ervaren. De publieke omroep informeert (toereikend en objectief), brengt mensen vaardigheden bij, maakt mensen weerbaar, en schept ruimte voor dialoog om vooroordelen af te breken of taboes te doorbreken. Een verantwoordelijkheid die toch onderdeel is van onze beschaving. So …what’s new?!
    Reacties

    Baten gaan voor de lasten

    Mijn moeder beheerde de inkomsten van ons gezin. Zonder er voor ‘onderlegt’ te zijn. Ze calculeerde op basis van gezond verstand en pragmatisme. De eindjes aan elkaar knopen op basis van de behoeften en duidelijke doelen. Niet alles kon in 1 keer. Dan werd het beperkte inkomen van het gezin over meerdere maanden of zelfs jaren gespreid. We kwamen daardoor niet te kort. Zij heeft haar ‘job’ perfect gedaan en was mijn voorbeeld.

    Zo werkt het in het bedrijfsleven en bij lagere bestuurslagen van de overheid. Geld ‘leen’ je voor vaste activa en niet om mogelijke inkomsten te financieren. Als je daarvan afwijkt ga je het schip in. Ook die ervaring hebben veel van ons.

    We staan bijvoorbeeld in Amsterdam Zuidoost aan de vooravond van de instelling van bestuurscommissie. Uiteenlopende redenen liggen daaraan ten grondslag. Van minder ‘bestuurlijke drukte’ tot aan efficiëntie en niet in de laatste plaats om bewoners en ondernemers maatwerk te gaan leveren.

    Voorwaarde voor het opstellen van een begroting – incl. het oormerken van specifieke uitgaven – is dus de inbreng van de mensen waarvoor de overheid bezig is. Politici dienen burgerbetrokkenheid te organiseren en het overheidsapparaat zodanig in te richten dat het ook naar wens gaat werken. Een ambtenaren apparaat zodanig in te zetten dat het transparant, dienstverlenend en faciliterend kan werken voor duurzame doelen. Kwalitatieve besluitvorming baseren op beschikbare middelen incl. het sociaal, maatschappelijk en creatief kapitaal wat zich er onder bewoners en ondernemers bevindt. Dan pas kunnen financiële middelen op een verantwoorde en efficiënte manier worden ingezet. Anders wordt het weer ‘het paard achter de wagen spannen’ en zal verkwisting van gemeenschapskapitaal de boventoon blijven spelen. Dat moeten we niet willen.

    Het is daarom zaak dat we dit gaan beseffen. First things first en dan bespaar je al veel. Ook dat verdient een cultuuromslag in doen en laten, maar zeker ook goede wil, een heldere visie en gezond verstand. I love my mother!    

    Tegen deze achtergrond heeft de D66 fractie in de afgelopen tijd gedacht en gehandeld. Recentelijk heeft de fractie nog tal van bewonersinitiatieven (in de vorm van 66+2 moties) onder de aandacht gebracht voor de begrotingsbehandeling van het stadsdeel Amsterdam Zuidoost. Pijnlijk kwam toen bloot te liggen dat zeker de Zuidoost coalitie (VVD, GL en PvdA) nog niet klaar is voor de burger. Op 19 maart a.s. kan deze het laten weten door strategisch en bewust te kiezen voor D66.

    Reacties
    Vertrouwen vergt culturele hervormingen
     
    Als Nederland haar relatief sterke positie in een steeds competitievere wereld wil behouden, dan kunnen wij het ons niet langer veroorloven om de toegang tot leidinggevende posities te reserveren voor krimpende bevolkingsgroepen. Onze positie kan alleen versterkt worden als we onze potenties slimmer inzetten. Onze kracht benutten en zo een duurzame bijdrage leveren aan een sterke omgeving. Dat vraagt om hervormingen.
     

     
    Ik koester onze grote verscheidenheid aan cultuur. Ik beschouw het als een kracht. Nederland is een natuurlijk onderdeel van Europa. Tot nu toe hebben we ons in dat opzicht hoofdzakelijk en in eerste instantie toegelegd op monetaire integratie. Ik mis inspanningen om de culturele ontsluiting gestalte te laten krijgen. Een sterk Europa, is immers een sterk Nederland. Onze burgers willen zekerheden. Ze willen dat hun onderscheidend vermogen en opgebouwde waarden gewaarborgd zijn als baken om een grotere wereld aan te kunnen. Dan pas worden de nieuwe kansen, die een grotere wereld biedt, omarmt. Kansen op het gebied van innovatie, veiligheid, economie, zorg en samenleven. Alleen door intensieve samenwerking kunnen we belangrijke voorzieningen op een duurzame manier voor de toekomst behouden en wordt daadwerkelijke groei mogelijk. Met een integrale aanpak van maatregelen zal verspilling kunnen worden voorkomen.
     
    Om de kloof tussen burger en overheid te overbruggen is iedereen nodig bij dit proces. De politiek moet namelijk het vertrouwen van iedereen weten te winnen. Alle schouders zijn dus nodig. Zeker als we met z’n allen vooruit willen. Respecteer daarom de kracht van mensen, want kennis en volume genereert kansen. Pragmatische en duurzame oplossingen voor maatschappelijke vraagstukken komen voort uit de kracht die de haarvaten van de samenleving met een diversiteit aan inzichten aanreikt. Juist ook voor grote maatschappelijke vraagstukken. Koester daarom de lokale identiteit, want dat geeft burgers echt vertrouwen.
    Lees meer...
    D66 kandidaten verkiezing Tweede Kamer bekend
     
    De definitieve kandidatenlijst van D66 voor de komende Tweede Kamerverkiezing is bekend. Ik maak geen deel uit van de lijst. Ik was er klaar voor en had me beschikbaar gesteld voor een plek op de lijst. In elk geval heb ik mijn verantwoordelijkheid en vooral durf aan de dag gelegd om mijn bijdrage te leveren aan het leggen van het fundament voor duurzame hervormingen. De nationale politiek is echter niet klaar voor mij. Niet helemaal vreemd, want ook dat verdient een proces. Het traject naar daadwerkelijke hervormingen is niet in twee dagen gelopen.
     
     
    Mijn bijzondere dank gaat uit naar de leden van D66 die mij een enorm groot vertrouwen hebben geschonken. Ik voel me vereerd en gesterkt door de steun die ik uit diverse delen van het land heb mogen ontvangen. Hierdoor ben ik op de lijst van de z.g. afvallers (77 in totaal) maar liefst op de 4e plaats terecht gekomen. Verder dank ik al die duizenden mensen die mij tijdens mijn campagne persoonlijk, telefonischen virtueel benaderden en warm ondersteund hebben. Ik heb veel enthousiaste en gemotiveerde partijgenoten leren kennen en heb er zeer warme contacten aan overgehouden. Met deze energie ga ik de komende tijd dan ook met groot vertrouwen de campagne tegemoet om het sociaal liberale geluid van D66 verder uit te dragen en vorm te geven vanuit mijn raadslidmaatschap in Amsterdam Zuidoost.
     
    Ik wens de kandidaten die dat in de komende tijd landelijk mogen doen veel succes. Niet in de laatste plaats stadsdeelgenoot Bart van Greevenhof die op de 33ste plaats van de kandidatenlijst staat. Ik heb gezegd!
    Lees meer...
    Roy Ristie gaat voor de Tweede Kamer

    "Ik ben gewend om mijn verantwoordelijkheid te nemen"
     
    Wie ik ben…
    Ik ben Roy Ristie. En geen onbekende in de Nederlandse samenleving. In de afgelopen 35 jaar heb ik oplossingen aangedragen voor verschillende diversiteitsvraagstukken. Zo heb ik aan de wieg gestaan van lokale radio en televisie waaronder het internationaal geprezen public-access omroepbestel van Amsterdam en andere grote steden. Ik heb landelijk inzichten aangereikt op het gebied van multiculturele gezondheidszorg en heb verder talrijke onderwerpen op de maatschappelijke agenda weten te plaatsen. Mijn inzet vertaalde zich in meer historisch besef, zowel bij de herdenking van het gedeeld verleden van Nederland en zijn koloniën via de oprichting van het 30 juni/1 juli Comité Nederland, alsook t.b.v. het Comité 4 en 5 mei Amsterdam Zuidoost met een unieke doelstelling. Ik heb oog voor de kleine en grote dingen en ben altijd onder de mensen te vinden.
     
    "Voor de kunst van het overtuigen moet je de feiten kennen!" Foto Royters
     
    Moeiteloos kan ik schakelen tussen abstractie en de dagelijkse maatschappelijke situaties. Graag zet ik me in voor grotere maatschappelijke participatie en sociale kracht van jongeren en ouderen.
     
    "Ik heb meedoen van huis uit meegekregen"
     
    In de eerste plaats ben ik mijn ouders dankbaar voor mijn opvoeding en voor de mogelijkheden die zij me hebben geboden. Zij stimuleerden mij kennis op te doen en me op verschillende gebieden te ontplooien om dienstbaar te zijn voor mijn omgeving.
     
    Huiswerk maken met moeders stimulerende blik. Foto Royters
     
    Ik ben ook dankbaar voor de stimulans die ik heb ondervonden van vele anderen om op een positieve manier in het leven te staan en de toekomst niet te vrezen. Dit zijn de waarden volgens welke ik leef maar die ik ook heel graag deel. Dat is ook de reden waarom ik lid ben geworden van Politieke Partij Democraten 66. De belangrijke richtingwijzers van D66 zijn geen dogma’s, maar wijzers voor een richting die duurzame ontwikkeling van jezelf en dus uiteindelijk van de gehele samenleving mogelijk maakt.
     
    De leden van D66 bepalen tot 5 juli of zij gebruik willen maken van mijn beschikbaarheid voor het Kamerlidmaatschap. Ik sta op de groslijst van 127 kandidaten. Een deel daarvan is op de zogenoemde top 50 advieslijst geplaatst. Daar zit ik nog niet tussen. Met een aardige, liefderijke voorkeurstem kunnen de D66-leden me een plek in hun toplijst bezorgen.
     
    Kandidaat voor de D66-fractie van de Tweede Kamer
    Ik kan dus alle ondersteuning goed gebruiken om de leden van de partij ertoe aan te zetten om me die kans ook te gunnen. En waarom zouden ze niet? Ik kom iets concreets brengen en daarmee iets toevoegen aan de vertegenwoordiging van weinig gehoorde landgenoten met hun issues. Ik kom innoveren en de kloof tussen burger en politiek helpen overbruggen. Een overheid met toereikend draagvlak genereert vertrouwen en is daarom een rijke overheid. Zij is dan beter in staat om hervormings- en vernieuwingsprocessen succesvol te implementeren en te verduurzamen.
     
    D66 verkiezingsfeestje maart 2010 in Amsterdam? Foto Henk van de Belt
     
    Politieke activiteiten
    Sinds 2010 ben ik actief als raadslid voor de D66-OZO fractie in Amsterdam Zuidoost. Met mijn fractiegenoten heb ik op de barricaden gestaan om de plaatselijke bibliotheekvoorziening van de bezuinigingsopgaaf te redden. In mijn functie als raadslid wist ik binnen één jaar een enorme lans te breken voor een meer transparante communicatie en voor een gedegen kunst- en cultuurbeleid en versteviging van de prille infrastructuur op dit gebied. Ik heb intensieve politieke acties ondernomen voor verbetering van de leefbaarheid en heb nieuwe inzichten weten aan te reiken voor de veiligheid, vrijwilligerswerk, ouderbetrokkenheid bij de ontwikkeling van kinderen, wegnemen van drempels voor minder validen, geestelijke gezondheidszorg t.b.v. adolescenten, alsmede voor ondersteuning van jonge startende (creatieve) ondernemers.
     
    Mijn inzet heeft geleid tot aandacht en realisatie van laagdrempelige sportvoorzieningen voor jongeren, Sportbuurtwerk voor volwassenen, evaluatie en positieversterking van de verschillende adviesraden en toereikende woonservice-voorzieningen. Inzet was er verder voor verduurzaming van het evenementenbeleid, onderzoek naar uitbreiding van onderwijsmogelijkheden en studierichtingen op maat, agendering bewonersraadpleging en participatie en het aandringen voor visie op recreatiebeleid. Er zijn doorbraken geforceerd in het lang voortslepende dossier Fijnmazig Openbaar Vervoer en de verkeersveiligheid, evenals verbetering van het ondernemersklimaat. Aandacht en ondersteuning is verkregen t.b.v. van activiteiten van Scouting. Voorstellen zijn er gedaan voor verdieping en verbreding van zelforganisaties.
     
    Waarom wil ik landelijk?
    Met een vertegenwoordigende functie op landelijk niveau kan ik nationaal mijn specifieke visie voor participatie onder de aandacht brengen. Ik heb de afgelopen jaren een enorme dosis aan ervaring opgedaan en breng dus de nodige deskundigheid met me mee. Met mijn voorstellen zal ik kunnen aantonen dat diversiteit een krachtig vermogen is en geen slechte hypotheek. Geen doel op zich maar een instrument om het verschil te maken in de samenleving als geheel. Diversiteit verschaft een meerwaarde aan inzichten ten behoeve van maatschappelijke knelpunten.
     
    D66-kandidaten in de Tweede Kamer juni 2012. Foto Roy van der Linden
     
    Mijn motto: "Doorzie glazen plafonds en blijf overal je kansen grijpen. Doe kennis op en zet je in voor de samenleving dichtbij huis of elders op deze aardbol. Word actief in organisaties zoals een vakbond, politieke partij, culturele club, sportvereniging. Pas dan heb je invloed en doe je mee. Neem zelf de regie over je leven. Doe gewoon je best om gebruik te maken van het recht op een succesvolle toekomst."
     
    Doet u mee? Gebruik als D66-lid uw recht mij op een verkiesbare plaats in de D66 top 50 te plaatsen.
     
    Lees meer...
    D66 dient het voortouw te nemen!
     
    Veel mensen bevinden zich uitsluitend in een euforische stemming na het bekend worden van 'de val van het huidige kabinet'. Nederland bevindt zich in een politieke crisis. Dat zal niet voor het eerst zijn. Deze keer is het echter anders. Het heeft een totaal andere dimensie. Al was het alleen maar vanwege het feit dat we ons midden in een periode van enorme heroverwegingen bevinden.
     
    Ik ga voor nuchterheid en alertheid om te kunnen kiezen voor een verstandige pragmatische oplossing van de ontstane politieke crisis. Wij kunnen ons geen  onherstelbare economische schade veroorloven en daarom is mijn voorgestelde denkrichting: zakenkabinet NU!; nieuwe verkiezingen op termijn.
     
    We moeten forse risico’s (durven te) nemen willen we onze begroting binnen de gestelde tijd op orde krijgen. Durven te investeren in de toekomst en heroverwegingen niet de waan van de dag over te laten. Dat betekent koersen op duurzaamheid. Innovatie belonen, kennis vergroten en delen, en de zelfbeschikking van mensen respecteren.
     
    Ik deel de zorg van partijgenoot Theo Veldman dat maatregelen op korte termijn uitblijven als we de zaken, zoals die er nu voorstaan, zullen onderschatten.  Onderwerpen zoals stimulering evenredige arbeidsparticipatie, gezonde doorstroming op de woningmarkt, modernisering van de gezondheidszorg, innovatie op economisch gebied kunnen niet langer wachten. We kunnen ons geen stilstand permitteren en zeker niet een slecht imago op de financiële markt. 
     
    Waar is het Nederland gebleven dat haar zaakjes voldoende op orde had.
     
    We zijn in staat om En maatregelen te nemen voor de continuïteit En verkiezingen op termijn voor te bereiden. Dat inzicht wordt gelukkig breed gedeeld in de partij. Neem ook in ogenschouw de speech van Pechtold aan het einde van het afgelopen congres.
     
    Enkele citaten
    '... We moeten niet krampachtig zijn en alleen willen beschermen wat we hebben, maar ook oog hebben voor wat we willen bereiken...'
     
    '... Stilstand op persoonlijke vrijheden is voor het individu een stap terug. Mensen willen in tijden van onzekerheid juist meer invloed kunnen uitoefen op hun leven. Het heft in eigen handen krijgen om hun zaken voor de toekomst te regelen. Geef mensen daarom meer invloed op hun leven en hun toekomst zoals ook Kennedy ooit eens zei: hen laten dromen van een toekomst ... '

    '... en als er nieuwe verkiezingen moeten komen, kiezen we voor een hervormingskabinet dat durft om te innoveren ... en daar zijn we klaar voor ...'
    Duidelijke woorden die een consistente opstelling van de partij uitstraalt. De manier waarop D66 in het verhaal staat. We stevenden met onze kritiek op het Kabinet Rutte namelijk niet op voorhand af op (nieuwe) verkiezingen, maar om hen tot hervormingen aan te zetten waarmee Nederland 'Future Proof' kan worden gemaakt. Geen halfslachtigheid ten aanzien van Europa en de manier waarop we erin willen/moeten staan. Maar als die verkiezingen er linksom of rechtsom moeten komen … zijn we er klaar voor …! We zitten natuurlijk niet te wachten op een hoop gedoe, tijd, energie en geld dat een verkiezing kost. Terecht wijs je erop dat de kans ook redelijk groot is die zelfs verlammend zullen werken op de slagvaardigheid die we juist hard nodig hebben. Kortom, het lijkt me nu weer de tijd voor D66 om haar verantwoordelijkheid op te pakken, het voortouw te nemen en wel op een manier die overeenkomt met de  belangrijkste reden van het ontstaan en bestaan van D66 ... de toekomst in de ogen aan te kijken en mensen meer uitzicht op vooruitzicht te verschaffen...´
    Lees meer...

    Stadsdeel Zuidoost maakt potje van communicatiebeleid

    Bij het aantreden van de huidige coalitie (PvdA, GroenLinks, VVD) heeft deze tal van beloftes gemaakt. Zo het zich laat aanzien zal daar weinig van terecht komen. Halverwege de rit blijkt dat de meest belangrijke zaken ernstige vertraging oplopen in de uitvoering ervan. Onvolgroeide notities die de raad weer terug moest sturen naar portefeuillehouders waren tot nu toe aan de orde van de dag. Zo zijn er moties aangenomen en dus opdrachten aan het Dagelijks Bestuur o.l.v. Marcel La Rose meegegeven die reeds lange tijd op uitvoering wachten. En als er beleidsnotities zijn aangenomen, schort het niet zelden aan voldoende visie en blijkt bij implementatie dat die niet voldoen aan de algemene verwachtingen.
     
    Wordt er met hagel op een kerstkalkoen gejaagd?
     
    In dat opzicht blijft de politiek weerbarstig. Een meerderheid beslist over zaken waar die niet altijd voldoende verstand van heeft. Zo ontbeert het de raad aan de nodige (technische) deskundigheid om voorgelegde beleidsvoornemens op hun juiste merites te kunnen beschouwen. Ook bij de interne organisatie blijkt die broodnodige deskundigheid vaak ontoereikend en worden er externen voor soms heel basale onderwerpen ingehuurd. Een schoolvoorbeeld is de aan ons voor-gelegde strategische communicatie notitie van het DB, van met name La Rose (PvdA)
     
    La Rose heeft met alle goeie bedoelingen van meet af aan zwaar willen inzetten op communicatie. Een nobel streven. Dit vereist echter de nodige kennis van zaken. Zeker in een tijd waarin financiële middelen schaars zijn en wij ons geen 'onnodige' experimenten kunnen veroorloven. Ook al wil je de nodige innovatie plegen, dat hoef je niet met de natte vinger te doen. Dat gebeurde wel. Reeds voordat het eerste experiment zou aanvangen heeft de fractie van D66-OZO bij monde van Roy Ristie zijn ernstige zorgen uitgesproken over de gang van zaken en zijn kritiek geuit t.a.v. ontoelaatbare handelingen in dit verband. La Rose kreeg echter de meerderheid, waaronder zijn coalitie, probleemloos mee om ook dit avontuur te ondersteunen. Een speciale werkgroep van de raad die zich moest bezighouden met communicatie activiteiten uitte kritiek op het ingezette beleid. Ook raadsadressen en insprekers uitten hun ongenoegen over het communicatiebeleid van het stadsdeel. In mijn optiek is er eerder sprake van het ontbreken van communicatiebeleid.
     
    Dit allemaal zal er ongetwijfeld toe geleid hebben dat er voortschrijdend inzicht bij de PH ontstond en hij zich toen begon te realiseren dat er ook beleid nodig is op basis waarvan communicatie activiteiten van het stadsdeel zullen moeten plaatsvinden. Een communicatieplan dat orde helpt te scheppen in je communicatie wanneer je met meerdere doelgroepen, communicatiedoelen en een reeks van middelen te maken hebt.
     
    Wat het bestuur zich onvoldoende realiseert is dat er marketing vooraf moet gaan aan de communicatie. Wat wil je communiceren en waarom. Het 'hoe' komt dan als de volgende strategische stap.
     
    Nee, er zou en moest een notitie Communicatiebeleid naar de raad, dat nu veelal op lucht schijnt te zijn gebaseerd. Een door het stadsdeel ingehuurde externe deskundige kwam die uiteenzetten (of verdedigen) tijdens de laatste commissievergadering van Middelen en Veiligheid. Op gerichte vragen aangaande de volgorde t.a.v. marketing en communicatie kon hij niet anders dan in bedekte termen toegeven dat de nu gekozen volgorde wel een ongebruikelijke is. Zal de raad vandaag haar conclusies daaruit trekken en eerst een marketingplan eisen voordat er nog lukraak geld wordt uitgegeven aan ruis.
     
    Overigens ben ik van mening dat het ons voorgelegde communicatieplan te algemeen en te vrijblijvend is. Ook al is het zogenaamd bedoeld om ons slechts op hoofdlijnen te informeren. Het is wollig, doordrenkt met veel aannames en 'in vooruitzicht gestelde' aanpassingen. Tevens zijn de opgesomde instrumenten er (nog) niet of moeten nodig eens verbeterd worden. Kortom: een onvolgroeid stuk. En allesbehalve SMART.
     
    Ik wil daarom nu niet verder ingaan op de inhoud van de z.g. strategische notitie Communicatie van het DB, maar kijk of de raad het vandaag flikt om weer willens en wetens akkoord te gaan met een ernstige vorm van verspilling van financiële middelen. Het is alsof er met hagel op een kerstkalkoen wordt gejaagd.
     
    Lees meer...
    De ‘witte’ Koning van Blakafoto is niet meer
     
    Kees verschafte vanaf 1974 gericht werkgelegenheid aan kansarme jongeren in Amsterdam Zuidoost en zette niet westerse muziek op de agenda in Nederland. Een zeer geliefd ondernemer, die het Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen in het bloed had, met zich meedroeg en uitvoerde; nog voor dit een zogenaamde hype werd. Kuiper was een groot man. Niet alleen een icoon voor Amsterdam Zuidoost, maar een voorbeeld voor heel Nederland. Hij overleed op vrijdagochtend 15 juli j.l. - 3 maanden na zijn pensionering - in het harnas, want zijn missie was niet volbracht. Hij had zich net in Gambia gevestigd om ontwikkelingshulp bieden op een manier zoals dat hoort. Echte ontwikkeling, die ook direct bij mensen in Gambia terechtkomt. Hij zelf mocht deze missie niet afmaken. Mag hij het voorbeeld zijn voor allen die zich graag maatschappelijk inzetten. Kees, je was een rolemodel voor me.
     
     
    Kees Kuiper, de ‘witte’ koning van de Bijlmer was de oprichter en tot voor kort de eigenaar van Pico Records (Amsterdamse Poort Zuidoost). Hij overleed na een kortstondig ziekbed aan de gevolgen van kanker. Kees voelde zich een wereldburger met een warm hart voor Suriname, de Bijlmer was voor hem dan ook een hele fijne plek! Zijn winkel verkoopt reeds 36 jaar ondermeer Surinaamse muziek en films en is een begrip in Zuidoost. Net gestopt om zich veelal in Gambia bezig te gaan houden met kleinschalige ontwikkelingshulp. Hij droeg 3 maanden geleden het stokje over aan de medewerkers van de zaak.
     
    In 1974 begon Kees Kuiper een kleine platenzaak op het toen net opgeleverde noodwinkelcentrum op het Bijlmerplein. Zijn vrienden verklaarden hem voor gek. De Bijlmer was niet de plek om succesvol te ondernemen. Hij trok zich niets daarvan aan en zou het tegendeel bewijzen. Hij huurde voor honderd gulden per maand een klein hok met vier tl-balken voor de verkoop van elpees en singles van zwarte sterren als Wilson Pickett, Joe Tex en Marvin Gaye. In de decennia daarna groeide Pico Records uit tot één van de best gesorteerde speciaalzaken in het land op het gebied van de zwarte muziek, in het bijzonder de Surinaamse muziek. Nergens – niet in Nederland, niet in Suriname – zijn zo veel platen verkocht van populaire Surinaamse artiesten als Denise Jannah, Ronald Snijders, Jetty Mathurin en Lieve Hugo. Van de laatste heeft Kuiper door de jaren heen meer dan dertigduizend elpees en cd’s verkocht. Dat is een aantal waar zelfs Bob Marley niet aan kan tippen.
     
    Artiesten die bijna nergens anders aan bod kwamen, werden groot gemaakt in de winkel van Kuiper. De grote zomerhit ‘One more night’ van Busy Signal knalde reeds in 2009 uit de luidsprekers bij Pico Records.
     
    Foto: Annemarie de Wildt

    Hij was een ondernemer die vrijheid als een groot goed beschouwde en precies om die reden voelde hij zich altijd als een vis in het water in de Bijlmer. “Ik heb nooit een stropdas willen dragen. En als ik eerlijk ben zou ik nergens anders willen wonen dan in Zuidoost. Nederland is echter een benepen land aan het worden”.
     
    Zijn oplopende leeftijd en de teruglopende inkomsten, was reden voor Kuiper om met zijn partner Gary Lai naar Gambia te verhuizen. De tropen hebben hem altijd getrokken. Er zijn wel plannen geweest om een bedrijf in Suriname te beginnen, maar de politieke situatie van dat moment gooide toen roet in het eten. Gambia was voor hem een prettig alternatief, vooral omdat de persoonlijke vrijheid er groot is. Als die vrijheden maar niet al te opzichtig worden genoten, kan er heel veel. Een groot verschil met Nederland, vond Kuiper, waar de vrijheid nu steeds verder wordt ingeperkt. Hij pakte dus zijn biezen. “Geen paniek: Pico Records blijft bestaan. Mijn medewerkers nemen de zaak over”.
     
    Gelukkig voor de muziekliefhebbers blijft Pico Records bestaan, maar het overlijden van Bijlmer icoon Kees markeert het einde van een tijdperk.
    Lees meer...
    Geldgebrek was smoes voor afblazen Kwakoe
     
    Smoesjes verzin je wanneer je er niet meer uitkomt. Maar smoesjes zijn vaak doorzichtig. De smoesjes waarmee het afblazen van het zogenoemde Kwakoe Festival werden omgeven, prik ik dan ook snel door. De smoesjesman is nu ruimschoots door de mand gevallen.
     
    Op 20 juni j.l. kreeg ik van het Dagelijks Bestuur van Amsterdam Zuidoost te horen dat het beoogde zomerfestival geen voortgang kon krijgen. Reden: geldgebrek en onwillige leveranciers. Ik schrok niet van de mededeling over het afblazen, maar verbaasde me over de redenen die hiervoor genoemd werden. Nog meer verbaasde ik me over de manier waarop deze informatie er als koek in ging. Met name bij de pers die de opgevoerde redenen blindelings overnam. Had men de ontwikkelingen rond de organisatie van dit jaar dan niet gevolgd of ben ik één van de weinige mensen die gewoon rekenen kan?

    Zo kwam er geen enkele kritische vraag over het aspect tijd. Stadsdeelvoorzitter Marcel La Rose werd geen vragen voorgehouden zoals ik die reeds bij het geklungel aan het begin van dit jaar in de raad stelde. Vragen – waarvan de antwoorden overigens vrij lang op zich lieten wachten – die maanden geleden bloot legden, dat de zogenaamde regiemissie van het Dagelijks Bestuur gedoemd was te mislukken. Antwoorden die boven water brachten dat er niet eens een overeenkomst was met een beoogd "trekker" van de voorbereidingen.
    Met de inmiddels als "meneer Stiekema" bekende formateur, die dus als vrijwilliger allerhande partijen bij elkaar zou moeten brengen in een consortium, bleek het toen al niet te vlotten. Intussen gingen er kostbare weken verloren. De vijf organisaties die zich dit jaar met de organisatie van het festival wilde belasten kregen immers geen vergunning en er was niet eens een rechtspersoon die een nieuwe poging daartoe had ondernomen; althans volgens de informatie die La Rose aan de raad verschafte. Toch werd er niet acuut aan de bel getrokken. Inmiddels was het juni. Ook niet toen we pas halverwege deze maand te horen kregen dat er een stichting in oprichting was met 3 beoogde bestuursleden. Mensen die zich bereid verklaard hadden om hun steentje bij te willen dragen om te helpen kijken wat er te redden viel. Met het eventueel verlenen van een vergunning zou het ook geen probleem zijn want de DB-vrijwilliger Stiekema, oud directeur van de Heineken Music Hall had immers reeds een "voorlopige vergunning" aangevraagd, aldus La Rose. Om dan in het kielzog van deze mededeling te komen met een verzoek om een overheidslening, nadat banken al negatief hadden geadviseerd. Het voelde aan als was ik tot mijn nek in drijfzand terechtgekomen. De raad stond met de rug tegen de muur.
     
    Daar sta je dan, met een bal die regisseur La Rose met alle beloften en geschonken vertrouwen weer om 5 voor 12 op jouw bordje neerploft met een financieel dekkingsplan dat kant noch wal raakt. Een begroting die naast een onvolledige dekking ook nog voor een deel op lucht is gebaseerd. Een spookachtig aantal standhouders voor totaal irreële tarieven en sponsorinkomsten als vogels in de lucht. Mijn oma zou zeggen, mi gek ma mi no law (ik ben gek, maar ben geen idioot). Een boekhoudkundig verzinsel dat met een ton begint om in een debacle te eindigen. De raad was bereid om zich in eerste instantie te beperken tot het in bescherming nemen van het regisserende Dagelijks Bestuur. Maar toen deze vervolgens de raad in de positie bracht dat deze "de schuld" zou zijn van het uiteindelijk afblazen van het festival leek men zich pas bereid om in actie te komen. Ook de partij van stadsdeelvoorzitter (PVDA) wilde dit niet meer zo over zich heen laten komen en diende daarom een motie van treurnis in tegen La Rose. Deze politieke gele kaart kreeg brede steun in de raadsvergadering van 21 juni j.l. Opvallend daarbij was dat coalitiepartij GroenLinks deze motie niet steunde. Fractievoorzitter Iwan Leeuwin (GroenLinks), tevens coalitiegenoot, verscheurde de motie op heel demonstratieve wijze na zijn stemverklaring. Een CDA motie van "onbekwaamheid" tegen La Rose haalde het niet, maar vermeldenswaard daarbij is wel dat bijna de helft van de PVDA fractie bij de stemming de raadzaal verliet.
     
    Kwakkelende opstelling
    Voorop gesteld dat het als Kwakoe bekende event zich niet laat organiseren, is het dus hoogst opmerkelijk dat de overheid een op voorhand verwarringscheppende bemoeienis met dit gebeuren beoogde. Het festival heeft een bijzondere ontstaansgeschiedenis die tevens de kracht vormde van haar bestaan. Bemoeien kan, maar dan zou je eerder moeten overwegen om het totaal te adopteren. Met alle risico"s van dien. Er is echter ervoor gekozen om deze verworvenheid van Amsterdam Zuidoost te laten voortbestaan als particulier initiatief. Dan moet je als overheid je ook beperken tot de core-business en geen halfslachtigheid aan de dag leggen. Dat schept verwarring en roept valse verwachtingen op.
     
    Er kunnen slechts 2 redenen zijn waardoor dit het festival kreeg: miscalculatie of opzet. Dat zal gissen blijven. Eén ding weet ik zeker. "Kwakoe" moest eind juni worden afgeblazen door onderschatting, misvattingen en ondeskundigheid. Althans, zoals de raad - ook weer op advies van het Dagelijks Bestuur o.l.v. Marcel La Rose - hen op pad stuurde uit goedgelovigheid en/of blindelings vertrouwen. Het Dagelijks Bestuur heeft vervolgens te lang bij een meerderheid van de raad de schijn kunnen ophouden dat het allemaal goed komt. Enige argwaan was not done.
     
    Onderschatting, verkeerde inschattingen en uiteindelijk enorm tijdgebrek heeft dit festival uiteindelijk verder naar de afgrond geholpen. Alle hulp ten spijt. Tot 2008 heeft de oorspronkelijke organisatie (Kwakoe Events) op eigen kracht, met eigen middelen en volledige verantwoordelijkheid de organisatie ter hand genomen. Daarna werd de vergunning verleend aan organisaties die respectievelijk:
    - ontlast werden van betaling van precariobelasting (levert een besparing op van bijkans €30.000), zou nu ook een meer toereikende infrastructuur van het festival terrein aangereikt krijgen;
    - volledige medewerking van het stadsdeel, een communicatie budget, € 50.000 voor professionalisering;
    - nog eens € 50.000 voor ontwikkelingskosten en € 100.000 van de gemeente Amsterdam.

    Toch is de zogenaamde regie mislukt. Men is de tijd vergeten en bovenal het niet te kapitaliseren sociaal kapitaal; de mensen die "Kwakoe" zijn, de mensen die "Kwakoe" maakten tot wat het was geworden.
     
     
    Ik hoor nog zo de woorden van La Rose die hij gebruikte op een vergadering aan het begin van 2011 toen ik mijn bezorgdheid uitte: "als we niet meer in staat zijn om de rivier over te steken met krakkemikkige bootjes (doelend op o.a. de stichting Kwakoe Events), dat we er dan beter aan doen om Balast Nedam (doelend op Stiekema c.s.) in te schakelen om ons daarover heen te helpen."
     
    De les van Kwakoe
    Kwakoe laat zich niet organiseren, net zo min als dat het geval is met bijvoorbeeld Koninginnedag, en zeker niet door de overheid. Kwakoe, dat zijn de mensen. Mensen zoals die zich in alle spontaniteit in 1975 op het Bijlmerplein begaven om te recreëren met voetbal en aanverwante zaken. En natuurlijk moet je als overheid je ermee bemoeien. Zeker als dat gaat over openbare orde. Maar dan moet je niet de recreanten aanpakken maar ze juist beschermen.
     
    Stel je voor dat ik als straatmuzikant steeds meer toeschouwers aantrek. Moet ik dan bloeden?
    Lees meer...
    Zuidoost verslikt zich in diversiteitsbraaksel

    Een ding dat ik niet begreep toen in mijn intrede in de raad van Amsterdam Zuidoost deed, was wat ik onder diversiteitsbeleid moest verstaan. Kort na mijn aantreden was er een presentatie die mij niet hielp om het duidelijker te krijgen. Misschien gehinderd door mijn opvoeding en mijn opvattingen die wellicht iets te maken hebben met mijn marketing achtergrond. Misschien ben ik te pragmatisch of ben ik te naïef. Diversiteit is namelijk een realiteit. Diversiteit is logica. Diversiteit is vanzelfsprekend. Zeker omdat politiek bedrijven niet anders is dan van denken en handelen is langs meerdere lijnen. Er zijn nou eenmaal verschillende mensen. De politiek is er om zoveel mogelijk tegemoet te komen aan de wensen van verschillende mensen. Zo hebben we dat toch sinds vele decennia in ons kikkerlandje geregeld.

    Discussiëren over diversiteit is dwaas.
    Na aandringen van het CDA in 2006, kwam voormalig Portefeuillehouder Khela in 2008 met een notitie over diversiteitbeleid. De notitie beoogt grotendeels ontmoediging van het bestaan van ‘etnisch georganiseerde’ bewonersgroepen. Deze werd dan ook zeer warm ontvangen door de mensen die slechts datgene nastreefden. In die euforie zag men de realiteit en andere kansen die Amsterdam Zuidoost in diversiteits opzicht biedt, totaal over het hoofd. De notitie opende mijns inziens echter alleen maar de open deur dat Diversiteit inherent is aan het aanmoedigen van organisaties die zich ook bezig zouden moeten houden met algemene thema’s voor een divers samengesteld publiek. Diversiteit behelst echter veel meer dan dat, dus als je gericht beleid daarop wilt voeren komt er veel meer bij kijken. Ik ben van mening dat alle organisaties vanuit hun functionaliteit door het stadsdeel moeten worden beoordeeld teneinde deze in te zetten voor het bereiken van verschillende doelen. De notitie voegt dus niets toe aan het beter benutten van de mogelijkheden die diversiteit in haar brede context biedt. Een gemiste kans!

    Dat de notitie niet de nodige handvatten daarvoor aanreikte bleek weer bij een recente poging om deze te bespreken in een commissievergadering. Verschillende raadsleden wisten zich daarom geen raad met de notitie en hebben afgesproken om deze in kleiner verband te gaan bespreken en misschien wel herschrijven. Hopelijk zal er niet worden voortgeborduurd op het braaksel van Diversiteit, dat vanuit de rest van het land over ons heen wordt gestrooid, want anders stikken we ook nog daarin.

    Multicultureel versus Diversiteit
    Zuidoost worstelt met het verschijnsel Diversiteit. De term is de opvolger van het verzamelwoord voor de aanwezigheid van diverse culturen, te weten Multicultureel. Althans, zo heb ik het woord bedoeld toen wij bij Radio Kankantrie begonnen met het dagelijks tientallen keren bezigen van het woord  om te benadrukken dat Nederland reeds decennia niet meer dat uni(ek)-culturele land is. Multiculturaliteit onderging gaandeweg een verkrachting door allerhande betweters die een eigen invulling aan het woord dachten te moeten geven. Het gevolg daarvan was: devaluatie en faillissement van het woord. Multicultureel was niet langer meer het (objectieve) woord voor een verzameling van culturen, zoals ik dat destijds ‘vermarkte’. Multicultureel was niet meer spirulima (toppie!); het werd zelfs een soort vies woord. Een zelfstandig naamwoord voor het interculturele proces dat zou zijn mislukt. Ik maar brullen in mijn vuistje, uit medelijden met de psyche die zich hieromtrent voltrok.

    Het nieuwe toverwoord werd Diversiteit. Typisch voor een bepaalde manier van denken namelijk dat een ander woord voor een zelfde doel ook meer verhelderd. Nee, het maakt de verwarring alleen maar groter. Dit soort dingen ontstaat meestal wanneer er sprake is van een realiteit die wij niet onder ogen willen zien. Multiculturaliteit alias Diversiteit is een feit, dat vervolgens via een ‘natuurlijk’ proces van interculturalisatie tot een nieuwe samenleving moet leiden met hergedefinieerde culturele waarden en normen. Eigenlijk een proces dat zich blijvend voltrekt, onze samenleving verrijkt en daarmee versterkt. Multiculturaliteit is een uitdaging voor (nieuwe) verbinding(en) en niet als woord waarover er waardeoordeel valt te vellen of tot zinloze en soms wel gevaarlijke discussies moet leiden. Want dat brengt polarisatie met zich mee en daar spinnen negatieve figuren garen bij. Het laatste waarop we zitten te wachten.

    Stellen dat multiculturaliteit is mislukt, getuigt van ontkenning van een realiteit en naïviteit. Multicultureel als woord vervangen door Diversiteit is je hoofd in het zand steken; het uit de weg gaan van de confrontatie met een realiteit met als gevolg dat knelpunten tijdens het (culturele) integratie proces vooruitgeschoven worden. Ja, dan moet je pappen en nathouden. Ontkenning werkt echter als een boemerang. We krijgen in ons dagelijks samenleven toch altijd weer ermee te maken. Zaken die verband hebben met Multiculturaliteit moeten we benoemen en direct gericht ten voordele worden aangepakt. Pappen en nathouden zal ons een prijs opleveren die we in de toekomst nimmer meer zullen kunnen inlossen.
    Talloze signalen uit de gemeenschap die verband hebben met de multiculturaliteit worden stelselmatig genegeerd. Gevolg is dat er nu paniek heerst. Polarisatie is aan de orde van de dag. Dan wordt er weer onderzoek naar gedaan de omvang gedaan. De oorzaken worden niet aan de wortels aangepakt. Politiek, onderwijs en media anticiperen niet of doen dat op een verkeerde manier. Alleen met daadkracht, gedurfd leiderschap en een duidelijke regiefunctie van de overheid kunnen we het tij keren. De gemeenschap moet op een adequate manier geconfronteerd worden met de gevolgen van culturele processen in een demografisch veranderde samenleving. We moeten naar een win win situatie, waarin het WIJ en ZIJ denken taboe moet worden.

    Amsterdam Zuidoost moet het voortouw nemen
    De Amsterdam Zuidoost notitie over diversiteit heeft zelfs landelijk veel stof doen opwaaien, maar blijft hangen in het tegengaan van een jarenlang lokaal trauma over een discussie over etniciteit. Van het overgrote deel van de bewoners heeft de wieg elders gestaan. Van Brabant tot China. Op het moment is het een politiek bestuurlijke entiteit binnen de gemeente Amsterdam, dat in tegenstelling tot de rest van Nederland, een demografische uitzondering vormt. Dit is ingegeven door sterke verschillen qua achtergrond zoals het gebied van etniciteit, taal, opleiding, vorming en cultuur. Deze unieke culturele bevolkingssamenstelling brengt een ‘andere’ beleving van zaken met zich mee. In beleidsmatig opzicht zou dit als een uitdaging gezien moeten worden. De verscheidenheid aan krachten en disciplines moeten op hun eigen merites worden beschouwd. Dit zou met de nodige specifieke deskundigheid moeten leiden tot het maken van nieuwe verbindingen. Aan de hand van heldere doelen kan namelijk een beroep worden gedaan op de sterke kanten van deze verscheidenheid. Gemeenschappelijkheden aanspreken, knelpunten benoemen en met de nodige daadkracht passende maatregelen treffen. Maatregelen om samen te groeien en samen te bloeien.

    Kennis genereert kansen
    Amsterdam Zuidoost kan het zich niet permitteren om opgedragen methodieken klakkeloos over te nemen. Sterker, Amsterdam Zuidoost heeft zelfs de plicht om zich als multiculturele proeftuin van Nederland toe te leggen op het aandragen van oplossingen op het gebied van Leefbaarheid en Maatschappelijke Ontwikkeling. Opgedane kennis op dit gebied te borgen via kenniscentra en daarmee te investeren in duurzaamheid. De aanwezige condities om ‘out of the box’ te denken moeten duidelijker dan ooit gebruikt worden om die kennis te ontwikkelen. Vele handen maken lichter werk. Vele denkwijzen brengen een scala aan oplossingsmodellen.

    Als deze wetenschappelijke route niet gevolgd wordt blijven we inderdaad hangen in hilarische discussies over etniciteit en gooien daardoor het kind met het badwater weg. Amsterdam Zuidoost moet het voortouw nemen in het doorbreken van de vicieuze cirkel van angst, negeren, ontkennen, verdoezelen, maatschappelijke problemen, pappen en nathouden, ontevredenheid, onzekerheid en angst.

    Omdat er in het algemeen al zoveel te doen is over de interpretatie van diversiteit is het juist Amsterdam Zuidoost dat met haar bevolkingssamenstelling een lans voor Nederland kan breken.
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl