royristie.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Roy Ristie's eigen tori
    Ik ben in 1953 te Paramaribo in het Koninkrijk Der Nederlanden geboren. In 1977 streek ik neer in een andere stad van dit koninkrijk te weten Amsterdam.

    In Amsterdam heb ik sinds 1977 gewerkt als audio-visueel voorlichter in het welzijnswerk te Amsterdam Zuidoost, als radio- en televisiemaker o. a. bij Lokale Omroep Bijlmer, voor het programma Zorg en Hoop (NOS), bij Black Star Liner (VPRO). Verder voor STAD Radio Amsterdam, NMO, Holland FM, Veronica, Humanistisch Verbond, AT5 en vele andere media. Van 1981-1983 als eindredacteur van Zjus & Sjow en Blackstage Magazine en directeur/eigenaar van o.a. de reclamebureaus Rostov's Advertising en ProFact. Oprichter van radio Kanarie, radio Kankantrie, Mart, radio Fantazia, MOSA, Radio Fayalobi, FAYA FM, 30 Juni/1 Juli Comité, het Bewoners Netwerk Zuidoost en bedenker van het multi-media concept BRASA PLAZA.
     
    In mijn vrije tijd ben ik lid van het 4 & 5 mei Comité Zuidoost, lid van het Bewoners Netwerk Zuidoost, initiatiefnemer voor een borstbeeld voor Pa Sem, en participeer in vele activiteiten in Amsterdam Zuidoost.
     
    Momenteel ben ik freelance media- en marketingconsultant, en politiek ondernemer.
     
    Voor de lokale verkiezingen op 19 maart 2014 ben ik lijsttrekker voor D66 Amsterdam Zuidoost.
     
    Roy Ristie
    06.4557.9471 - 020.774.8688
     

    De ‘witte’ Koning van Blakafoto is niet meer
     
    Kees verschafte vanaf 1974 gericht werkgelegenheid aan kansarme jongeren in Amsterdam Zuidoost en zette niet westerse muziek op de agenda in Nederland. Een zeer geliefd ondernemer, die het Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen in het bloed had, met zich meedroeg en uitvoerde; nog voor dit een zogenaamde hype werd. Kuiper was een groot man. Niet alleen een icoon voor Amsterdam Zuidoost, maar een voorbeeld voor heel Nederland. Hij overleed op vrijdagochtend 15 juli j.l. - 3 maanden na zijn pensionering - in het harnas, want zijn missie was niet volbracht. Hij had zich net in Gambia gevestigd om ontwikkelingshulp bieden op een manier zoals dat hoort. Echte ontwikkeling, die ook direct bij mensen in Gambia terechtkomt. Hij zelf mocht deze missie niet afmaken. Mag hij het voorbeeld zijn voor allen die zich graag maatschappelijk inzetten. Kees, je was een rolemodel voor me.
     
     
    Kees Kuiper, de ‘witte’ koning van de Bijlmer was de oprichter en tot voor kort de eigenaar van Pico Records (Amsterdamse Poort Zuidoost). Hij overleed na een kortstondig ziekbed aan de gevolgen van kanker. Kees voelde zich een wereldburger met een warm hart voor Suriname, de Bijlmer was voor hem dan ook een hele fijne plek! Zijn winkel verkoopt reeds 36 jaar ondermeer Surinaamse muziek en films en is een begrip in Zuidoost. Net gestopt om zich veelal in Gambia bezig te gaan houden met kleinschalige ontwikkelingshulp. Hij droeg 3 maanden geleden het stokje over aan de medewerkers van de zaak.
     
    In 1974 begon Kees Kuiper een kleine platenzaak op het toen net opgeleverde noodwinkelcentrum op het Bijlmerplein. Zijn vrienden verklaarden hem voor gek. De Bijlmer was niet de plek om succesvol te ondernemen. Hij trok zich niets daarvan aan en zou het tegendeel bewijzen. Hij huurde voor honderd gulden per maand een klein hok met vier tl-balken voor de verkoop van elpees en singles van zwarte sterren als Wilson Pickett, Joe Tex en Marvin Gaye. In de decennia daarna groeide Pico Records uit tot één van de best gesorteerde speciaalzaken in het land op het gebied van de zwarte muziek, in het bijzonder de Surinaamse muziek. Nergens – niet in Nederland, niet in Suriname – zijn zo veel platen verkocht van populaire Surinaamse artiesten als Denise Jannah, Ronald Snijders, Jetty Mathurin en Lieve Hugo. Van de laatste heeft Kuiper door de jaren heen meer dan dertigduizend elpees en cd’s verkocht. Dat is een aantal waar zelfs Bob Marley niet aan kan tippen.
     
    Artiesten die bijna nergens anders aan bod kwamen, werden groot gemaakt in de winkel van Kuiper. De grote zomerhit ‘One more night’ van Busy Signal knalde reeds in 2009 uit de luidsprekers bij Pico Records.
     
    Foto: Annemarie de Wildt

    Hij was een ondernemer die vrijheid als een groot goed beschouwde en precies om die reden voelde hij zich altijd als een vis in het water in de Bijlmer. “Ik heb nooit een stropdas willen dragen. En als ik eerlijk ben zou ik nergens anders willen wonen dan in Zuidoost. Nederland is echter een benepen land aan het worden”.
     
    Zijn oplopende leeftijd en de teruglopende inkomsten, was reden voor Kuiper om met zijn partner Gary Lai naar Gambia te verhuizen. De tropen hebben hem altijd getrokken. Er zijn wel plannen geweest om een bedrijf in Suriname te beginnen, maar de politieke situatie van dat moment gooide toen roet in het eten. Gambia was voor hem een prettig alternatief, vooral omdat de persoonlijke vrijheid er groot is. Als die vrijheden maar niet al te opzichtig worden genoten, kan er heel veel. Een groot verschil met Nederland, vond Kuiper, waar de vrijheid nu steeds verder wordt ingeperkt. Hij pakte dus zijn biezen. “Geen paniek: Pico Records blijft bestaan. Mijn medewerkers nemen de zaak over”.
     
    Gelukkig voor de muziekliefhebbers blijft Pico Records bestaan, maar het overlijden van Bijlmer icoon Kees markeert het einde van een tijdperk.
    Lees meer...

    Het Kwakoe Zomer Festival is geschiedenis

    Een open deur intrappen, dat is niet heel gemakkelijk. Maar ik ga een poging wagen: het Kwakoe Zomer Festival is een gepasseerd station. Hét Kwakoe Zomer Festival bestaat niet meer. Waarom een open deur? Ten eerste: het is simpelweg al jaren niet anders en ten tweede: omdat wat er was nooit meer terugkomt; althans niet zoals dat er ooit heeft bestaan: een spontane gebeurtenis van en voor bewoners. Een opeenstapeling van strenge wetgeving, een hongerige fiscus, jaloerse klachten over vrij gedrag, eisen van buma stemra, de warenwet en de verzekering, parkeerproblemen, geluidsklachten, om er maar een paar te noemen, hebben uiteindelijk het festival van binnen uit laten dichtgroeien en verstikken.

    Ik heb weleens de vergelijking gemaakt met een geliefde die overleden is. Iets dat toch even duurt om je dat te realiseren, maar bovenal om het te accepteren. Zeker op een zo plotselinge en drastische manier waarop het geliefde Kwakoe Zomer Festival velen is komen te ontvallen. We hebben er geen afscheid van kunnen nemen. Gevoelens van heimwee, het verlangen naar een beleving die nostalgie en ontworteling uit een verleden compenseerde is er niet meer. Het waren slechts dromen en gekoesterde hoop die hen in de afgelopen drie jaar op de been heeft gehouden.

    De realiteit is niet zo vrolijk. Mensen zullen zich nu echt moeten realiseren dat veranderde  omstandigheden zoals een vernieuwd Bijlmerpark, strengerewetgeving, het wegvallen van de spontane sociale infrastructuur en onvoldoende eigen oplettendheid,debet zijn aan de dood van het Kwakoe Zomer Festival. De ambivalente en nonchalante politieke houding van het stadsdeel Amsterdam Zuidoost heeft ook haar bijdrage daaraan geleverd. Het treurige is dat de ‘geliefden van het Kwakoe Zomer Festival (van weleer)’  voor een groot deel schijnen te lijden aan gebrek aan realiteitszin. Zij dromen nog altijd en hebben het idee dat dit ooit zo bijzonder event met alle elementen van dien, nog ooit zal terugkomen.
     
    Intussen blijft er een grote behoefte aan een groots event in Amsterdam Zuidoost in de zomerperiode. Een groot deel van de bewoners en bezoekers van elders hebben een ‘andere’  vakantietraditie;zij zullen de hele zomer te vinden zijn in het stadsdeel. Er zijn tal van ondernemers die daarop willen inspelen. Welke kant dat zal opgaan is vooralsnog onduidelijk. Het stadsdeel heeft zich immers nadrukkelijk op het standpunt gesteld niet zelf een festiviteit a lá Kwakoe te willen en zullen organiseren. Althans verder, dan het slechts onderkennen dat zo’n event van grote sociaal, culturele, economische en maatschappelijke waarde is, komt de politiek niet. Er wordt in elk geval geen andere consequentie uit deze constatering getrokken, maar worstelt en balanceert rond het idee van ‘de regie te voeren’ over een dergelijk festival.

    Wat houdt die regiefunctie precies in en hoe zal dat zich in de praktijk moeten voltrekken. Dat is de vraag waarop het antwoord uiterlijk op 14 april a.s. tijdens de vergadering van de commissie Middelen en Veiligheid gegeven zal moeten worden. Dan moet ook duidelijk worden hoe Amsterdam Zuidoost zich via dit soort evenementen wilt  ontwikkelen tot de meest bruisende plek van Nederland. Een fundamentele kwestie die niet met een halfslachtige en ambivalente visie op een deugdelijkcultuur- en evenementenbeleid gerealiseerd kan worden.
     
    Laatste nieuws:
    Er moet een soort nieuw Kwakoe Festival komen. Als dit de bedoeling is, zal Kwakoe zijn ‘vrijgevochten’ karakter - bekend van de beginjaren-moeten prijsgeven. Doordat de huidige omstandigheden wezenlijk verschillen van vroeger, zalhet dan niet meer het spontane en vrij toegankelijke evenement zijn waar het publiek aan verknocht is geraakt. Zonder de link met de ontstaansgeschiedeniszal zo’n festival niet anders dan haar bestaansrecht verliezen. En als je enige affiniteit hebt met de oorspronkelijke symbolische bedoeling van ‘Kwakoe’, zou je dat niet op je geweten willen hebben.

    Lees meer...

    Oppositie vecht tegen betaald parkeren

    De oppositiepartijen in Amsterdam Zuidoost (SP, NSS, CDA, CU, D66-OZO) blijven zich verzetten tegen het invoeren van betaald parkeren. Tijdens de afgelopen raadsvergadering ging de coalitie (PvdA, GroenLinks en VVD) niet in op de inhoudelijke argumenten van de oppositie, om af te zien van invoering van deze maatregel. GroenLinks en de PvdA staken zelfs de draak met de bijkans 3000 handtekeningen van bewoners en ondernemers, die hun bezwaren middels ondertekening van een petitie kenbaar maken. GroenLinks bestempelde de petitie zelfs als een dooie mus. ‘Betaald Parkeren gaat toch door’, betoogde de woordvoerder.’’

    Wassen neus
    Met de aanname van 3 documenten die Betaald Parkeren als uitgangspunt hebben, lijkt invoering nu nog slechts een kwestie van tijd. De oppositie hecht daarom niet veel waarde aan een (mondelinge) toezegging van portefeuillehouder Vyent dat de raad zich in juni alsnog kan uitspreken over het al dan niet invoeren van Betaald Parkeren. De toezegging lijkt namelijk meer op een wassen neus, aangezien de kaders zich beperken tot Betaald Parkeren. Dus ook al zou de raad dan tegen de verdere planvorming stemmen, blijft invoering ervan als het zwaard van Damocles boven het hoofd van Amsterdam Zuidoost hangen.

    Blauwe zones
    De huidige blauwe zones voldoen op dit moment goed om de parkeerdruk te reguleren en er is niet aangetoond dat ze het stadsdeel te veel geld kosten. De oppositie eist alsnog harde bewijzen die het tegendeel aantoont. Ook moet er met spoed meer informatie naar de bewoners over de werkelijke plannen van het Dagelijks Bestuur. Tevens dient er meer duidelijkheid verschaft te worden over de mate waarin de uitkomst van het draagvlakonderzoek een rol zal spelen bij verdere besluitvorming. Met name hierover heerst er scepsis, omdat zelfs een motie van coalitiepartner VVD - om dit van te voren te regelen - is afgeschoten door de PvdA en GroenLinks.’

    Het draagvlakonderzoek vindt deze maand plaats via een enquête onder slechts de bewoners van Venserpolder, Vogeltjeswei, F-buurt en H-buurt. De oppositie zal de bewoners van deze buurten oproepen om via dit enquêteformulier hun mening kenbaar te maken en die op tijd terug te sturen.

     

    Lees meer...

    Het parkeer sprookje van Amsterdam Zuidoost coalitie

    Groenlinks wil de opwarming van de aarde tegengaan door het autobezit in Amsterdam Zuidoost te ontmoedigen.

    Partij van de Arbeid wil mogelijke winsten uit betaald parkeren aanwenden voor het verzachten van het leed dat daarvan weer het gevolg is.

    VVD wil op elke dag, op elk tijdstip en in elke straat bezien of en hoeveel er betaald zal worden voor parkeren en wel per lid van een huishouden.

    En dat allemaal zonder dat de noodzaak van betaald parkeren in Zuidoost is aangetoond.
     
    Je maakt nogal wat mee in het leven. Daarbij blijven sprookjes je niet bespaard. Van jongs af aan wordt je ermee om de oren geslagen. Is het niet ‘sneeuwwitje en de zeven dwergen’, dan is het wel dat stoute kinderen op 6 december naar Spanje worden verbannen.  Je kunt het zo gek niet verzinnen. Maar dat je als volwassene nog sprookjes worden voorgehouden, in een volle overtuiging dat je er geloof aan hecht, had ik niet voor mogelijk gehouden. En zeker niet als dat uit de boezem van politieke partijen komt, die samen het meeste vertrouwen van burgers hebben gekregen. Burgers die, – naar ik mag hopen -  niet uit naïviteit voor deze partijen zijn gevallen, maar serieus willen worden genomen. Zeker als het om besluiten met verstrekkende gaat.

    De uiteindelijke mening van burgers moeten in gewone meerderheid een doorslaggevende rol spelen. Dat bevordert hun animo om te participeren. Burgers die democratie als een hoog goed beschouwen, willen niet dat er daarmee gesold wordt. We willen niet voor de gek worden gehouden; dat zal zich immers altijd wreken. Het vergroot de kloof tussen burger en politiek. En die kloof zouden we toch dichten?

    Zeker in een tijd van bezuinigingen moeten we wantrouwen tegengaan? Of niet, dan. Maar door onverantwoorde invoering van betaald parkeren verspillen ook immateriële middelen. De maatschappelijke neveneffecten daarvan zijn namelijk niet te overzien. Zeker als die ook nog niet zorgvuldig in kaart zijn gebracht. Een rekening die vaak achteraf toch op de meest zwakkeren wordt verhaald. Die worden de dupe omdat ze uiteindelijk het gelach zullen betalen. Tegen die tijd zijn de verantwoordelijken van onverantwoordelijke besluiten meestal al exit.    

    Op dinsdag 29 maart a.s. zullen tijdens een raadsvergadering belangrijke besluiten ten aanzien van de toekomst van het parkeerbeleid in Amsterdam Zuidoost worden genomen. Dan zullen we het weten. De vertegenwoordigers van D66-OZO, CU, NSS, CDA en SP gaan dan namens u - die het niet eens bent met de gang van zaken zoals door de coalitie is ingezet – hun beste beentje voorzetten. U bent natuurlijk van harte welkom om dit met eigen ogen te aanschouwen. Plaats van handeling is de raadzaal van het stadsdeel op het Anton de Komplein 150. Aanvangstijd 20.00 Komt één, komt allen!

    Tegenstaanders van Betaald Parkeren kunnen de petitie tot 29 maart ondertekenen via http://petities.nl/petitie/tegen-betaald-parkeren-in-amsterdam-zuidoost

    Lees meer...
    Parkeren tijdens nieuwjaarsreceptie stadsdeel Zuidoost
     
    Parkeren op het Anton de Komplein is op woensdag 12 januari tijdens de nieuwjaarsreceptie van het stadsdeel Amsterdam Zuidoost toegestaan. Dit werd mij vanavond geantwoord op schriftelijke vragen die ik hieromtrent heb gesteld. 
     
    Aanleiding voor mijn actie is dat de bezoekers die er vorig jaar geparkeerd stonden, allen werden beboet door de politie. Het stadsdeel dat gastvrijheid hoog in haar vaandel draagt, moet ervoor zorgen dat haar gasten duidelijk gemaakt wordt waar zij aan toe zijn. Daaraan heeft het vorig jaar ontbroken. De fractie van D66-OZO is content met deze duidelijkheid. Niets staat een waardige receptie meer in de weg. Zo kan ik dan ook met een trots gevoel dan ook genieten van o.a. het optreden van ons Zo! Gospel Choir. Het beste koor van Nederland.
    Lees meer...

    Nieuw Migratiebeleid

    De Eerste Kamer heeft reeds op maandag 5 juli j.l. het wetsvoorstel Modern Migratiebeleid van Minister Hirsch Ballin van Justitie aanvaard. Door deze wet moet Nederland aantrekkelijker worden voor migranten die hard nodig zijn om de economie, cultuur en de wetenschap te versterken. Het uitgangspunt van het nieuwe migratiebeleid is selectiviteit. Dit houdt in dat het aantrekkelijk wordt voor migranten aan wie economisch behoefte is; daarentegen restrictief voor anderen. Nederland wil met deze nieuwe koers ook aantrekkelijker worden als vestigingsplaats voor internationale bedrijven en kennismigranten. Het gaat allemaal om de versterking van de Nederlandse economie.

    De nieuwe wet, die naar verwachting op 1 januari 2011 in werking zal treden, luidt onder meer een vereenvoudiging in van het stelsel van reguliere verblijfsvergunningen. Daarnaast worden de procedures efficiënter gemaakt. De vereenvoudiging van het vergunningsstelsel en efficiëntere verblijfsprocedures zullen leiden tot een effectievere handhaving, zoals het voorkomen van fraude met gezinsmigratie. De maatregelen moeten resulteren in forse administratieve lastenverlichting voor bedrijven en burgers.

    Zelfstandige positie referent
    De nieuwe migratiewet voorziet in een zelfstandige positie van de referent in het reguliere vreemdelingenbeleid. De referent kan een burger, instelling of bedrijf zijn die belang heeft bij de komst van een migrant. Migranten zullen tijdens hun verblijf in de regel moeten beschikken over een referent. Referenten kunnen verblijfsaanvragen bij de IND indienen voor migranten. Na een betrouwbaarheidstoets kan een instelling of bedrijf dat als referent optreedt, door de IND worden erkend. De erkende referent kan gebruik maken van de versnelde besluitvormingsprocedure met een streeftermijn van twee weken.

    Efficiëntere Toegangs- en Verblijfsprocedure
    De toelatingsprocedures worden efficiënter ingericht. De procedure voor het inreisvisum en de procedure voor een reguliere verblijfsvergunning worden samengevoegd tot één Toegangs- en Verblijfsprocedure (TEV-procedure). Op dit moment moet een vreemdeling vaak eerst op de Nederlandse ambassade in het land van herkomst een Machtiging tot Voorlopig Verblijf (MVV) aanvragen om naar Nederland te kunnen reizen. Bij deze aanvraag wordt getoetst of aan de voorwaarden voor verblijf in Nederland wordt voldaan. Na de inreis in Nederland moet vervolgens een reguliere verblijfsvergunning worden aangevraagd, waarbij wederom een toets plaatsvindt aan dezelfde voorwaarden. De praktijk wijst echter uit dat de feitelijke situatie tijdens de procedure voor een reguliere verblijfsvergunning vrijwel altijd gelijk is aan die tijdens de MVV-procedure. Voortaan kan dan ook worden volstaan met één aanvraag en één enkel toetsmoment, waarbij het verlenen van een MVV tevens zal resulteren in het verlenen van een reguliere verblijfsvergunning. Dit is een belangrijke verbetering het aanvraagproces waarvan alle referenten en vreemdelingen profiteren.

    Verlaging administratieve lasten
    Tevens wordt ervan uitgegaan dat deze wet zal leiden tot vereenvoudiging en versnelling van toelatingsprocedures en tot verlaging van administratieve lasten voor burgers, bedrijven en instellingen. Dit moet worden bereikt doordat erkende referenten geen bewijsstukken met de aanvraag hoeven mee te sturen. Alle referenten en vreemdelingen profiteren van de samengevoegde TEV-aanvraag. Ook op andere vlakken zijn de procedures zoveel mogelijk vereenvoudigd en wordt het aantal bezoeken aan een overheidsloket zoveel mogelijk beperkt. Bij misbruik kan de status van erkende referent worden ingetrokken als bijvoorbeeld blijkt dat de erkende referent niet de juiste informatie heeft verstrekt. Ook kan in het kader van toezicht en handhaving nodig is, zoveel mogelijk (digitaal) inwinnen bij andere overheden. De lasten blijven zo voor de referent en de vreemdeling zo laag mogelijk.
     
    Effectievere handhaving
    Alle referenten krijgen wettelijke verplichtingen, waarop zij door de overheid kunnen worden aangesproken. Zo moet de referent melden als er iets in de situatie van de vreemdeling wijzigt. Sommige referenten krijgen in bepaalde gevallen een zorgplicht jegens de vreemdeling. Dat is het geval voor referenten van bijvoorbeeld kennismigranten, studenten en au pairs. Bij overtreding van de verplichtingen kunnen bestuurlijke boetes worden opgelegd en in ernstige gevallen kan strafrechtelijk worden opgetreden. Hierdoor kunnen fraude en misbruik, ook bij gezinsmigratie, effectiever worden bestreden. Bij misbruik kan de status van erkende referent worden ingetrokken wanneer bijvoorbeeld blijkt dat deze niet de juiste informatie heeft verstrekt. Ook kan de verblijfsvergunning van de vreemdeling worden ingetrokken en kunnen de kosten voor de uitzetting van een vreemdeling op de (voormalige) referent worden verhaald.
     
    Scepsis
    In juridische kringen worden er nogal wat vraagtekens geplaatst bij het uitgangspunt dat er sprake zal zijn van vereenvoudiging van administratieve rompslomp. In het ene geval wel, maar in andere gevallen zullen de (juridische) procedures alléén maar toenemen, zo denkt men. De scepsis vloeit voort uit het feit dat er nogal wat getouwtrek kan ontstaan bij de interpretatie van kennismigratie. Tevens over het feit dat er niet alléén behoefte schijnt te zijn aan dit soort mensen, maar ook aan migranten die klussen willen klaren waarvoor er geen 'hond' meer te vinden valt in Nederland. Dit juridisch getouwtrek zou er toe kunnen leiden dat de procedures niet bijvoobaat altijd eenvoudiger en goedkoper erop worden.
     
    Misschien is het een idee dat er over sommige beroepen met enige regelmaat een portret wordt uitgezonden op de landelijke televisie om dit te illustreren.
    Lees meer...

    Amsterdam Zuidoost heeft nu eigen munteenheid
      
    Onder het motto: ‘Een Bijlmer Euro is meer waard dan een gewone euro want hij is geladen met vertrouwen in de buurt’, introduceert Amsterdam Zuidoost op vrijdag 8 juli een eigen lokaal betaalmiddel, de Bijlmer Euro. Dit betaalmiddel, dat nu reeds de bijnaam heeft meegekregen van de ‘BEURO’, is t/m oktober 2010 geldig in minstens zeventien winkels in Amsterdam Zuidoost. Het afrekenen met de ‘BEURO’ geeft tevens recht op korting of extra’s.

     
    De Bijlmer Euro moet als lokaal betaalmiddel appelleren aan het vertrouwen in de eigen buurt en lokale economie en moet netwerken bevorderen. Een Bijlmer Euro is een regulier vijf- of tien eurobiljet met daarop een herbruikbare en schadeloos afneembare sticker met een RFID-tag. Deze z.g. ‘BEURO’ kan ook als wisselgeld door de deelnemende winkeliers worden aangeboden.

    Voor de introductie van dit unieke betaalmiddel komt de mobiele Bijlmer Euro Bank op 8, 9 en 10 juli in  respectievelijk de winkelcentra Amsterdamse Poort, Kraaiennest en Ganzenhoef te staan. Bij de mobiele bank kan iedereen zijn eigen Bijlmer Euro scannen en zien welke weg het biljet al heeft afgelegd door de buurt.

    Bijlmer Euro is een project van Christian Nold en Imagine IC, in samenwerking met Waag Society. Bijlmer Euro is bij Imagine IC onderdeel van het programma ‘Out of the Cube. Podium voor Intercultureel Experiment’ en mede mogelijk gemaakt door de deelnemende winkeliers, de Mondriaanstichting en Stichting Doen.

      

     

    Lees meer...
    Voorouders draaien op 1 juli in hun graf
     
    Rond deze tijd van het jaar is er weer extra aandacht voor de Nederlandse slavernij en slavenhandel. Als voorzitter en initiatiefnemer van het in 1992 opgerichte 30 juni/1 juli comité ontkom ik er ook niet aan. Elk jaar weer het ritueel om via interviews, presentaties en dergelijke uiteen te zetten hoe ik dit stukje van onze gemeenschappelijke geschiedenis nu eindelijk op de maatschappelijke agenda heb gekregen. Hierbij benadruk ik steeds wat de (oorspronkelijke) bedoelingen zijn geweest voordat er jaren daarna een 'tegenbeweging' op gang kwam om 1 juli te 'vieren' in het Oosterpark. Vanaf 30 juni 1993 was er immers een jaarlijkse bijeenkomst op het Surinameplein in Amsterdam op de Dag van Besef. Sinds 1997 staat daar ook het 'Monument van Besef', voorafgegaan in 1996 door het 'Manifest van Besef'.
     
    Feiten vervagen in het geheugen en de gedachten van mensen dwalen met de jaren af. Ik ben dan ook blij met een column van Henry Carbière Falls ter nagedachtenis van onze voorouders dat hij vandaag publiceerde op starnieuws.com 

    Hierbij neem ik de vrijheid om uit die column te citeren.
     
    "Enkele jaren geleden verbleef ik voor een cursus enige tijd in de stad Atlanta in de Verenigde Staten van Amerika. In de vrije ogenblikken kreeg ik rondleidingen door de stad en in de avonduren kwam ik in contact met zakenlui en studenten die in Atlanta waren geboren en getogen. Allen behoorden tot de trotse lokale zwarte bevolking. Met ontzag en bewondering keek ik naar de imposante, voormalige plantagewoningen die door succesvolle zwarte gezinnen werden bewoond. Ik werd begeesterd door zwarte ondernemers die vol vuur spraken over hun ondernemingen en succesverhalen.

    Ik kon niet nalaten te informeren wat voor een plaats zij het slavernijverleden hebben gegeven. Tenslotte bevonden we ons in het zuiden van de Verenigde Staten waarvan verhalen over segregatie, discriminatie en lynchpartijen van zwarten mij als kind slapeloze nachten bezorgden. De reacties waren vrijwel unaniem. Het verleden moet juist een motivatie zijn om datgene te bereiken waar de ouderen in de burgerrechtenbeweging voor hebben gevochten en in veel gevallen hun bloed en leven voor hebben gegeven. Hoe trots zouden de voormalige slaven niet zijn geweest als ze konden zien dat hun nakomelingen als meester en eigenaar de huizen bewoonden, waar zij eeuwen geleden als slaaf in de brandende zon katoen moesten plukken. Hoe trots zouden ze zijn als hun nageslacht aan de beste universiteiten studeerde. Je verleden moet een bron van inspiratie zijn en geen blok aan je been.

    Ik bespeurde geen wrok of verbittering. De meesten hadden hun leven en toekomst in eigen hand.Ik erger me aan jongeren die met vlechtjes in hun haar, piercings in bijna alle delen van hun lichaam, tatoeages bijna tot hun voorhoofd en met slechts een lager schooldiploma afgeven op de “witte man” en die de slavernij de schuld geven van hun miserabele situatie. Jongeren die hun mond vol hebben over hun zwart zijn, maar niet eens in staat zijn Afrika op de kaart aan te wijzen en wiens enige idolen figuren als Alicia Keys en Tupac zijn.

    Ik erger me aan mensen die niet eens de moeite nemen zich echt te verdiepen in hun cultuur, mensen die zich niet ontwikkelen maar wel met de nodige drama een bosje bloemen leggen (RR. in het Oosterpark in Amsterdam). Willen we onze voorouders echt trots maken dan moeten we stoppen met zoeken van excuses en stoppen met onszelf te vernederen door om geld te bedelen voor leed dat onze voorouders eeuwen geleden is aangedaan.…….

    Het beste cadeau dat we onze voorouders kunnen geven, is tonen dat we nu echt eens onafhankelijk worden en ieder van ons datgene bereikt en doet waar zij slechts van konden dromen".
     
    Tot zover het citaat.
     
    n.b. de recent opgerichte stichting Amsterdams Centrum 30 juni/ 1 juli onder voorzitterschap van de heer Kenneth Renfrum is één van de organisaties die uitvoering geeft aan één van de onderdelen van het 'Manifest van Besef'. Ook is hen momenteel de organisatie van de jaarlijkse manifestatie op 30 juni op het Surinameplein toevertrouwd. Het programma begint om 17.00. Om 20.00 is dan ook weer de minuut van stilte (besef), met een vlaggenceremonie.
    Lees meer...

    Mijn commentaar op ‘Patrick in de Bijlmer’

    In de Bijlmermeer zijn er niet meer geweldsdelicten dan relatief op welke andere vergelijkbare plek dan ook. Misschien integendeel! De Bijlmermeer is niet een plek waar de kogels je om de oren vliegen of wel dat je om de haverklap beschoten kan worden. De Bijlmermeer is wel ook een plek waar jongeren sex hebben. Waar niet. Op sommige plaatsen in het hooi, en hier soms in garageboxen, zoals Angelo Bromet dat zo treffend verwoordde in de documentaire over de Bijlmermeer die afgelopen woensdag werd uitgezonden door BNN. De Bijlmermeer is ook een plek waar veel mensen prachtig kunnen dansen. Je hebt er mensen die kabula dansen, wat elders dirty dancing zou heten. Niet mijn ding, maar het bestaat. Overal. Uiteraard zijn er ook tal van andere manieren van dansen. Ook in de Bijlmermeer. In Misty werd bijvoorbeeld de polonaise ingezet op de live tonen van de lokale Andre Hazes. En dat was niet in scene gezet, want ik kom er vaak en was er ook op betreffende avond. Voor nog meer dans kun je op 9 juli a.s. in het kader van Juli Dans komen kijken naar een voorstelling in het Bijlmerparktheater.
     
    Het is logisch dat mensen die de Bijlmermeer langer en beter kennen dan Patrick Lodiers, het programma stigmatiserend vonden. Lodiers is er volgens mij juist op basis van Bijlmerstigma’s komen logeren. Op zoek naar alles wat er aan die stigma’s ten grondslag ligt. Dus, denk ik, niet onbevangen, maar opererend vanuit een bevangenheid van de kijker in de rest van het land. Daarvoor moet je eerst de mensen leren kennen. Want over de omstandigheden denkt men het reeds te weten. Ik zag mensen hun verhaal doen in de documentaire van BNN. Ze waren langer en uitgebreider aan het woord dan in menig programma.
     
    Ik kan me voorstellen dat in zo een programma niet ‘alle mensen’ aan bod komen. Het moet ondoenlijk zijn om een totaal beeld te scheppen terwijl je ook nog de diepte in moet. Moet, ja, want dan alleen raak je de wortels van je doel. Overigens  help je vooroordelen ook niet in één dag de wereld uit. En daarvoor zouden we niet BNN nodig hoeven nodig te hebben.
     
    Als iemand die bekend is met het fenomeen media, had Patrick mijns inziens te dealen met moment opnames. In zo een geval kun je alleen aan de hand van een aaneenschakeling van losse indrukken, ingegeven door zijn bevangenheid, een impressie brengen. Hierbij komt ook dat je een televisie documentaire maakt, die de kijker maar liefst 80 minuten moet vasthouden. Geen eenvoudige klus. Geen enkele keus zal dan afdoende zijn; het uiteindelijk resultaat telt nog maar.
    De uiteindelijk gekozen vorm waarin de docu werd gegoten kon ik waarderen. Patrick plaatste tegenover zijn beeld, het beeld van één gewone bewoner uit de Bijlmermeer. Weliswaar niet de eerste en beste. Angelo Bromet, jong, actief en bewust zoals ie is, pareerde stigma’s op een voor iedereen te vatten manier. Met zijn rust, eerlijkheid en relativerings kwaliteiten toonde hij zich een waardig ambassadeur van de Bijlmermeer.
     
    Zoals bekend herbergt de Bijlmermeer inderdaad vele culturen. Ik kan me voorstellen dat er in een culturele documentaire er ingezoomd wordt op al die verschillende culturen. In een maatschappelijk geëngageerde docu ligt dat wat anders. Voor zover er cultuur aan bod kwam, overheerste de ‘mainstream’. De cultuur die haar stempel op de Bijlmermeer drukt. Niet iedereen was daar happy mee. Ben ik zelf ook niet in veel gevallen waar het mij niet uitkomt.
     
    Een 25-jarige moeder, is er geen uitzondering. Wel dat ze reeds op haar 15e reeds een kind kreeg. Om te benadrukken dat ze daarmee een uitzondering is, zou juist een nieuw vooroordeel in de hand werken. De boodschap die uit dit fragment meekreeg is dat ze, ongetwijfeld zoals vele anderen naar ik mag hopen, er toch voor haar kinderen is.
     
    Zo’n ander fragment waarin er prominent een auto van de ‘Rijdende Roti’ aan bod kwam die niet start via de contactsleutel maar het aan elkaar koppelen van een paar draadjes, heb ik als komisch opgevat. Dit soort auto’s rijden er niet rond in Nederland. Ook niet in de Bijlmermeer. Wellicht had Patrick het verhaal achter deze uitzondering moeten uitleggen. Maar dan was er weer een vooroordeel bevestigd. Er wordt namelijk niet elke dag met grof geweld een autosleutel van een koerier gejat. Een nacht voordat Patrick Lodiers met betreffende auto roti’s zou rondbrengen voltrok zich ‘toevallig’ een enorm incident wat op zich een zeer vooroordeel bevestigend verhaal zou hebben opgeleverd. Dus maakte hij van de nood een deugd. Betrokkenen konden ‘de grap’ waarderen. Wie ben ik dan om daarover te zeuren. De snorder was zeker ook een uitzondering. En zijn uiteenzetting verzonnen?
     
    De kerken in Zuidoost hebben deels te maken met allerhande oordelen. Variërend van HIV healings tot aan afzetters van geloofsgemeenschappen. Menig blogger in en van de Bijlmermeer leveren hier zelfs hun actieve bijdrage aan. Zonder een oordeel daarover te willen vellen, constateer ik dat een zeer groot deel van de Bijlmer bewoners van diverse geloofsgemeenschappen regelmatig (en zeker niet alleen op de zondag) hun gang maken naar één van de tientallen kerken, moskee of Mandirs. Voer voor antropologen om bij een culturele documentaire dit gegeven af te zetten tegen alles dat God verboden heeft.
     
    Dat we de wereld ook willen laten weten dat we een theater hebben, een park en veel groen, golfbanen, een voetbalstadion, een kermis, meer verschillende danscafes (dan alleen Misty en Het Vervolg), een strand en files lijkt me iets dat tot onze eigen verantwoordelijkheid behoort.
     
    Het is niet anders. ‘Patrick in de Bijlmer’ beschouw ik als een graadmeter. Hoe ziet een buitenstaander de Bijlmermeer. Wat doen we er concreet aan om dat beeld te veranderen? Ik ben blij om nu te behoren tot één van de raadsleden met o.a. toerisme in mijn portefeuille. Niet ‘anderen’, maar wij moeten het voortouw nemen in het goed positioneren van de Bijlmermeer. Misschien moet een cameraploeg van de Bijlmermeer een tijdje gaan vertoeven in bijvoorbeeld Oude Pekela.
     
    Ik wil stadsdeelgenoot Angelo Bromet complimenteren met zijn bijdrage in de documentaire. Hij heeft zoals weinig anderen dat gelukt is in de afgelopen jaren een duidelijk statement weten te maken als antwoord op de bejegening van de Bijlmermeer en wel dat “elk vogeltje zingt zoals die gebekt is”. Het belangrijkste antwoord dat we kunnen afgeven op vragen die men zich over de Bijlmermeer stelt: “de Bijlmermeer is geen Merel, maar een Twa Twa”.
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl